matimatiks

"mama, tulungan mo ako sa assignment ko" sabi ni junakis 1 ko.

at present e syang nagpapaalala sa akin na ako ay isa ng gurami. imagine, may highschooler na aketch!

nang may buong pagmamayabang sinabi ko, "oo ba, wag kang maglalaro ng pc games, tapusin muna natin assignment mo ha. ano ba yon?"

"using complements in venn diagram..."

ansaveh?!

late mother's day post

this made my heart bleed and my eyes popped like a frog when i first saw this image. the boy is an orphan who wanted to be with her mother but cannot so just drew her on the floor and slept beside her.

knowing how addicted my kids to playing video as evident by our daily encounter during skyp-ing, i know deep inside them are orphans like that boy in that picture. yeah, sabihin mo naman feelingera ka te, malay mo naman hindi. baka naman wala lang sa mga anak mo na wala ka don.

being mother-less is not nothing, okay.

before they learned that chun-li kicks that high but cannot hide her undies, my junakis' were inside my tummy whom my strength was his strength, my emotions were his. get it?! we were one before. separated by my idealistic motives of "i am doing this for my kid".

come on. i should act early. i can never be an ofw for a long time. there should be plan b if there was ever a plan a.

plan then act on it. i don't i can be that heartless for a long time. my kids need to be with me. otherwise, i will be with them.

graduation ko mukha ko!

bad trip sa lahat ng bad trip ang school ng anak ko!

na move ang date ng graduation. kung kelan ok na sana lahat!

napaka irresponsible as in para maglabas ng ganong info tapos babaguhin lang ng ganon ganon.

taena talaga.

so ang ending, uuwi ako para mamasyal at sa chenes dahil hindi ko na pede move ang date dahil sa work requirement. at ang very sentimental graduation ng anak ko ay mananatiling imagination na lamang at pictures!

mudrahood

The mother-child relationship is paradoxical and, in a sense, tragic. It requires the most intense love on the mother's side, yet this very love must help the child grow away from the mother, and to become fully independent.

Published with Blogger-droid v2.0.4

headline - datung ni sissy, kinembular ni j2 at ely!

gusto ko sanang i-kalma ang sarili ko at sabihing ok lang yan, ang sabi naman ng anak mo kahit walang pera basta magkakasama kayo e. 

putek! yan ay ang sa anak ko! 

pano ung gagastusin ko sa pinas pag umuwi ako, hindi ako kasama sa budget nila. i mean hindi ako kasama don sa budget na pinadala ko. huh?! gulo. baka maging pabigat pa ako.

as 50sgd lang spare money ko pag uwi, mag taxi pa ako pagkagaling sa changi dahil anong petsa ung dating ko davah?!

wah (sen. miriam santiago version!).

no nangyare?! am too sentimental about this whole graduation thing. a lot of mothers will be. so nagpa book ako ng ticket after confirmation from my sissy-in-law na mapapahiram nya ako ng pera (or maiiihiram nya ako ng pera).

ayon kinembular ng mga pamangkin nya na ang mga perents e going thru a serious LQ. baket?baket?baket dinamay ang pag asa kong mailabas kahit sa kainang me bubuyog at malaking pwet ang junakis ko?!

and i was too afraid to pop the question - "sissy, babayaran ko pa ba un? hindi ko naman nagamit? dapat iningatan mo!."

tinalo ng post na to ang galit ko sa kafatid ko at lahat ng nega labels ginamit ko! 

(crying - katamad tuloy pumunta ng oec!)

i am so excited

and i just can't hide it....lalalalala (ano nga lyrics non?)

isa na lang inaantay ko, ang approval ng aking mabait at sharp-voiced boss. after that, mga anak here i come!

and this is a big surprise! wala silang alam. i almost gave up.

i just can't let the the chance seeing my eldest son in this event pass - sorry to disappoint my bff. my son is not accepting my bribe (psp and shares of stock sa jollibee). i cannot buy something to be on that moment again.

Papa Jesus, thanks sa lahat ng blessing.

saka sana balato mo na sa akin to. please.

promise hindi na ako mag yoyosi forever.

you are already

yan ang gusto kong sabihin sa junakis no. 1 ko. you are already - the dramatic actor!

i was talking to him last but he was not in front of me. he was somewhere in the house. basta ang nasa sight ko lang e ung sponge bob kong mug at ung pitsel sa ibabaw ng lamesa. pag may nakakita sa akin sabihin me lunatic interval na naman ako.

lintek tong mga bata ngaun no. walang katakot takot sa magulang. i mean ung freedom of expression nila sa parents ha e abot hanggang sky! i wouldn't do that to mudra nung malakas pa sya no. sampalin ako non.

empre ako naman e nung sunday pa e emoterang emotera na so nabagabag naman ang pusong ina ko. i was trying to explain to him lahat lahat na. walang epek. lungkot ko.

epic failure. :(

then it was house husband's turn.

i was still crying pagharap nya. ngongo version pa ang audio ko. told him to read my conversation with junakis no. 1.

tae talaga asawa ko. psp lang daw katapat non! may point sya. lols.

well, nagsimula lang naman ang drama-rama sa hapon ng anak ko nung pinatigil ng maglaro sa pc dahil sa pabulusok pababa ng grades nya at nung araw araw ko ng sini-sermunan dahil don. so hinanapan naman ako ng butas. magaling. pede talagang mag abogado.

wagas na pagkabigo

lintek na buhay to oo!

wala ka ng sex, sa trabaho pag nainis ka dapat in english ang delivery, pag weekend umay na umay ako sa gardenia tapos ano?! waley!

bad trip lang talaga ako kagabi sa anak ko. aminado naman ako -  i am not a good mother but i am trying. pero pakiramdama ko lang, sa akin lang naman, hindi ko naman deserving masuklian ng 89 to 81 na grade sa science subject d b? tapos uwi daw ako sa graduation.

grabe lang baket ung luha ko hindi tumitigil sa pagdaloy kagabi nung nakahiga ako. pag gising ko, ayun, echoserang froglet ang labas ko.

epic failure kse buhay ko. gusto ko lang hindi sila matulad sa amin. mahirap ba yun?

tuloy, kung ano anong masasakit na messages ang nasabi sa dakila kong house husband kagabi. ala lang...ala pa kc tong blog ko na to so walang humpay ko syang niratratan.

nung nabuntis ako ng dahil na rin sa kalandian naming dalawa, ang panganay ko ang naging bunga. emote ako non empre naman. papahuli ba aketch.

i told to myself -

if i fail as a person and as a daughter, i would never allow myself to fail as a mother and wife.

wapak! bigat di ba? parang linya sa movies. pero ganon talaga. kse daming kong dream-dreaman noon e. pag galing ka sa hirap di ba? idealist ka. kung ano ano tumatakbo sa isip mong makahulugang bagay na gagawin pag nagka pera. e na-jontis.

wagas sa pagkabigo ang mga dreamers. sino tong mga to? si mudra, si pudra, si ate, si kuya at mga wala ko pang malay na mga famangkin noon.

tapos ngayon. waaahhhhh. akala ko may anak akong valedictorian pag-graduate ng grade 6!

kainis, di man lang ako makapag red horse kse dito para i-celebrate ang lumbay ko.

sya, cge na. matutulog pa ako. 6am pa lang tumawag na sa skype si hubby. gusto daw akong makita habang may bingot. yan antok tuloy ako ngaun.