count down removed!

tinangal ko na ang count down.

ang sakit.

hindi na tuloy si house husband.

napunit ang passport ni junakis 3.

dahil sa lumbay at paghihinagpis, nag inom ng 2 araw.

hindi inasikaso ang renewal or kung anong gagawin sa lintek na passport nya.

ayon, sa pag eemote nya lalong natagalan at tuluyan na syang hindi aabot para sa flight nya this aug.

nakakapanghina.

sabog!

dahil sabog, kalat kalat na naman utak ko.

ang dami tumatakbo, hindi kaya sila napapagod.

kapal ng mukha ng kapatid ko, nagpa follow up pa don sa "inuutang" nyang P10,000?! parang ganon lang kadali.

tapos ung ate ko nabinbin na naman ung canteen chorva namin. diskaril ang finances ko as in!

lintek na mga utang yan.

kaya ko to, sabi ni Papa Jesus, be still, I am you God.

less pain but painful

she is untraceable of any pain right now.

probably because my brother is in the house.

whatever happiness she feels every time my brother is around, she cannot hide it from me. i wish i can do something for my brother for making mama happy.

dying once again

another lifeless day.

baket ba hindi enough na makita ko sila sa webcam? i should be thankful na technology gets us connected unlike ung mga nag-a-abroad before. nakikita ko sila, nakakausap at kahit papaano involved sa buhay nila araw-araw.

pero baket may kulang? like there is hole that cannot just be filled over and over.

gusto ko silang mahawakan, mayakap at pupugin ng halik!

hindi porke't nasa abroad ako mayaman na!hindi ako banko!

yan ung latest na page na ni-like ko sa fb. kaaliw mga kwento. sari sari. may tungkol sa pag-ibig - actually karamihan tungkol dito - mga kabaliwan, pagkalito at pagkabigo. ung iba naman nag-ask ng tulong kung pano ung mga pasikot sikot ng kung ano ano. at meron ding katulad ng kaso ko, tungkol sa mga kamag-anak na kung mag message, tungkol sa problema nila sa pera. laging may peso sign sa huli.

officially hibernating

simula ngayong araw na to pinuputol ko na ang anumang kaugnayan ko sa mga tao sa pilipinas - kamag-anak, kaibigan o kaaway.

sawa na ako. hindi na kaya ng utak ko ang magplano para sa ibang tao. gusto kong mabuhay para sa sarili ko na lang.

kung ang purpose ko sa mundo ay ma stress sa mga taong ibinigay ng Diyos sa akin, gusto kong humingi ng sorry sa Kanya dahil hindi ko na kayang gampanan yon.

magpapakabait ako at hindi kailanman magpapariwara pero gusto ko ng mag isa.

sa mga anak ko

ilang araw ko na kayong hindi nakakausap, nakikita. may tampuhan kami ng papa nyo e pero wala yon. lagi naman kami nagbabati kase love namin isat't isa at love namin kayo. hindi namin kayo bibigyan ng broken family.

naka off kase ung cp ni papa. gusto ko sana marinig boses nyo kahit mahal ang tawag. sumasaya kase ako - nakaka-tanggal ng lungkot lalo na pag nasa bahay na ako at mag isa lang.

miss na miss ko na kayo. ung tunog ng tawa ninyo. ung kulit. ung lambing.

sana makasama ko na ulit kayo.

dead baby in argentian is alive?!

wtf, ?!!@#$%^&*. yahoo reported that there is one baby in argentina who was declared dead by the hospital but was found alive in the morgue when parents tried to have the last look.

credit to: yahoo

ano eto, joke?! oops sorry, buhay pala baby nyo. akina yang death certificate at palitan natin ng birth certificate...

grabe, baka ung mga doktor don ang ipinalit ko sa morgue kung ako to.

doris bigo-nia

bitter ocampo ako ngayon like at this time at this moment - oo ngayon.

narinig ko ang boses ng hate kong land lady. like hindi pa pala dapat ako mag tanim ng sama ng loob dahil magtataas ng renta. may mas malala pa don.

tang inang doris bigo-nia na to. kaya pala nambabae asawa nya dahil masama budhi nya. like kagabi ko lang na confirm na kaya nya kinuha ang IC ko para i-copy dahil natatakot sya for reasons not known to me huh na related sa pag uwi ko after 3 months of employment na hindi nya mapaniwalaan at sa panghihiram ko sa kanya ng pera para sa pag uwi ko pa rin na hindi naman nya ako napahiram. duh?!

why make fuss of something na wala naman syang kinalaman?! buti sana if napautang nya ako! kainis.

dedma cum laude

gusto ko sanang mag-kwento about my 5-day bakasyon sa pinas but i am still hurting. actually, i am trying not to think about it for the moment. buti closing. :(

soooooooobrang nakakaiyak. char!

sad pa ako e. fresh pa. update ko na lang kayo some other time pag ready na ako at nakapag move on na.

chos!

graduation ko mukha ko!

bad trip sa lahat ng bad trip ang school ng anak ko!

na move ang date ng graduation. kung kelan ok na sana lahat!

napaka irresponsible as in para maglabas ng ganong info tapos babaguhin lang ng ganon ganon.

taena talaga.

so ang ending, uuwi ako para mamasyal at sa chenes dahil hindi ko na pede move ang date dahil sa work requirement. at ang very sentimental graduation ng anak ko ay mananatiling imagination na lamang at pictures!

krayola na naman ang mudra

naka 5 drafts na ako. gusto kong isulat kong gano kahalaga sa akin ang mga anak ko. sa oras na to, kung gano karaming luha na ang tumulo sa mata ko dahil sa lungkot na malayo ako sa kanila. na malungkot ako dahil hindi ko kayang tiisin ang kakulangan namin sa materyal na bagay at piniling lumayo para mabigay sa kanila yon.

na sa bawat gabi ko dito sa sg, kung gano ko ka miss yung harutan namin bago matulog. yung palakpak nila pag kumakanta ako kahit wala sa tono. gusto kong isulat kung gaano ko hinahanap ung pangungulit nila sa akin araw araw para tingnan ko yung mga drawing nila ng paulit ulit ng naruto characters.

ang hirap ng isang inang malayo sa mga anak. kapag may sakit or hindi magandang nangyayari sa kanila, para kang kakapusin ng hininga. kung paano mo maitatawid sa computer ung haplos at yakap mo.

sana tama ang desisyon kong iwan sila pansamantala. at sana mainitindihan nila na kayang tiisin ng mama nila lahat ng lungkot para sa kanila.

headline - datung ni sissy, kinembular ni j2 at ely!

gusto ko sanang i-kalma ang sarili ko at sabihing ok lang yan, ang sabi naman ng anak mo kahit walang pera basta magkakasama kayo e. 

putek! yan ay ang sa anak ko! 

pano ung gagastusin ko sa pinas pag umuwi ako, hindi ako kasama sa budget nila. i mean hindi ako kasama don sa budget na pinadala ko. huh?! gulo. baka maging pabigat pa ako.

as 50sgd lang spare money ko pag uwi, mag taxi pa ako pagkagaling sa changi dahil anong petsa ung dating ko davah?!

wah (sen. miriam santiago version!).

no nangyare?! am too sentimental about this whole graduation thing. a lot of mothers will be. so nagpa book ako ng ticket after confirmation from my sissy-in-law na mapapahiram nya ako ng pera (or maiiihiram nya ako ng pera).

ayon kinembular ng mga pamangkin nya na ang mga perents e going thru a serious LQ. baket?baket?baket dinamay ang pag asa kong mailabas kahit sa kainang me bubuyog at malaking pwet ang junakis ko?!

and i was too afraid to pop the question - "sissy, babayaran ko pa ba un? hindi ko naman nagamit? dapat iningatan mo!."

tinalo ng post na to ang galit ko sa kafatid ko at lahat ng nega labels ginamit ko! 

(crying - katamad tuloy pumunta ng oec!)

confused about everthing

was searching the net for the synonym of someone with a lot or full of ideas and came to nowhere. so how i got idea overload but then i had to change to confused about everything coz that's how i am today.

woke up @ 9am today feeling that same chest pain again. somewhere up the rib cage and almost at the center of my chest.

checked my phone and heck i need to write on to my blog. got these ideas overflowing and i feel the need to write them down altogether but how should i start?

it would be about my weird dream, my plans, the senate hearing progress, american idol, jessica sanchez, design for the dream house, my debts and then i saw the pic shared in fb about a street name in GA. felt elated.

but how could life be so great and mean at the same time? i was kinda feeling weird since pudra's birthday. i know i can cry with no reason at all - anywhere but it was the deepest of me crying - not just my eyes.

might be suffering from serious mental problem or so that i twitched and got scared at the same time. that can't happen to me. still lots (i mean really lot) of life repairs to do and my mission in life hasn't even started yet.

should read about mid-life crisis. this might be it.

kabado

felt a lil disappointed knina..felt so was my boss...haist...npgsbihan nya ko to be a lil extra careful daw coz he will not be able to check the entire transaction...sadness. bk pa deport nya ko at tuluyang bumilis ang countdown ko. waaahhhhh.

Published with Blogger-droid v2.0.4

you are already

yan ang gusto kong sabihin sa junakis no. 1 ko. you are already - the dramatic actor!

i was talking to him last but he was not in front of me. he was somewhere in the house. basta ang nasa sight ko lang e ung sponge bob kong mug at ung pitsel sa ibabaw ng lamesa. pag may nakakita sa akin sabihin me lunatic interval na naman ako.

lintek tong mga bata ngaun no. walang katakot takot sa magulang. i mean ung freedom of expression nila sa parents ha e abot hanggang sky! i wouldn't do that to mudra nung malakas pa sya no. sampalin ako non.

empre ako naman e nung sunday pa e emoterang emotera na so nabagabag naman ang pusong ina ko. i was trying to explain to him lahat lahat na. walang epek. lungkot ko.

epic failure. :(

then it was house husband's turn.

i was still crying pagharap nya. ngongo version pa ang audio ko. told him to read my conversation with junakis no. 1.

tae talaga asawa ko. psp lang daw katapat non! may point sya. lols.

well, nagsimula lang naman ang drama-rama sa hapon ng anak ko nung pinatigil ng maglaro sa pc dahil sa pabulusok pababa ng grades nya at nung araw araw ko ng sini-sermunan dahil don. so hinanapan naman ako ng butas. magaling. pede talagang mag abogado.

minsan ndi ko gusto ang biro ng buhay, nakakapikon!

i was in the mood to discuss my professional views about the oscars but i had to attend the skyp-ing with my "pamily". at pagkatapos non, parang kay bigat ng loob ko. ilang makasaysayang tanong ang ibinigay ni house husband ang ndi ko masagot. masagot ko man e "hindi ko alam"?!

ofw ka, sgd kita mo, me kanser naman mudra mo. oo napapadalhan ko sya ng pambili ng gamot, pag kinapos gamot nya, wala ako sa tabi nya para himasin man lang kahit isang beses ung paa nyang namamaga...nasusungitan ko pa.

hirap na din si house husband sa mood swings nya...wala naman akong mapaglagakan sa kanya na magiging masaya sya kailangan ko bang pasanin lahat ng to?

tang ina kse tong kapatid ko walang silbi. lord sorry ha. pero ndi mo ba gusto makasama kuya ko ng mas maaga sa tinakdan mong panahon?! im sure you'll enjoy his company.

malulungkot din ako pero at least alam kong mag isa lang ako. kesa ganito.

minsan, sana wala ka na lang magawa di ba?! para un na un. ewan ko, nakakainis. ang hirap.

krayola can cause colds and headache

no sister. not talking about the coloring brand okies? at saka crayola un ndi krayola loka!

am talking about here being crying ladies, drama-dramahan,pag-iinarte at pagluha ng walang humpay.

heard it right! did you ever experience crying your heart out loud over a song? kase, kase, ang lungkot ng song. tapos pag tapos ng kanta, hinto rin ang krayola mo tapos replay mo ang song then krayola ka again? haist...

ganyan na ganyan ako nung sunday. davah nga, boitday ng pudra?! so umaga pa lang emotera na ang peg ng lola mo te. tulo na ang luha nagbubukas pa lang ng laptop. parang me director na nagsabi ng "action". as if camera was rolling. pang award te. tapos ni-open ko si laptop, nag search ng kanta. nakita si kanta. lalong bumaha ng krayola!!! ang classic dito pag tapos na si kanta, hinto si krayola. empre ni-rape ko ang replay button. at habang nire-replay ko, to be continued ang krayola ko. parang tanga no?!

at nag kol si house husband sa skype ko. tumutulo pa si krayola at ang sipon sa ilong. alangan namang sa mata ang sipon. na experience mo na ba un?!

touched ako kase concerned sya. ano daw prob ko at umiiyak ako. tapos sabi nya sana daw naghilamos muna ako bago nag laptop kase sumamasa pagbaba ng luha ko ang muta ko.

hahahaha...hayop na un! empre kung me best actress kailangan may best child actor.

ang bunso-yi hindi nagpatalo. humarap din sa cam hawak hawak ang mga pitsur ko nung nilayasan kong kompanya sa pilipinas. at krayola din. panalo.

sabay sabing "i love you mama, i miss you". waaaaahhhhhh....ndi na funny to. uwi na kaya ako.

that was my sunday. eto ako. suffering from sever headache at so incovenient runny nose with manaka-nakang pagbabara ng ilong. ndi ko na uulitin un. i am sure mas gusto ng pudra na nagsimba ako para ipagdasal sya. kesa nagda-drama ako maghapon. cge mag print pa ako ng ka-tsekehan. dapat kanina pa to e.

miss ko si pudra

if he's still alive, he would be 77 years old by now. he was a very simple man. masaya na sya sa kamote at paksiw. lalo na kapag tinimplahan sya ng kape. i still remember his last few days sa hospital, he couldn't eat anymore coz the tumor was blocking the food and air passage already. nagkape ata kami ng pamangkin kong kasamang nagbabantay. then he said "ang bango, gusto ko din magkape." tinimplahan namin sya kahit hindi na nya nalulunok. but he was happy.

today is his birthday. i miss him so much. but i am sure he's watching over mama who is going thru the same pain he had. gusto ko mag sorry sayo tay...sa pagsusungit ko ke mama pag nakukulitan ako. alam ko kung nandito ka, lahat ng gusto nya ibibigay mo.

love you 'tay.

note: tatay died of squamous cell carcinoma of the esophagus. he started complaining about it around feb 2008 then got in and out of the hospital since then. june 2008 when his body already given up. now, si mama naman is fighting stage 4 ovarian cancer. kay lupit ng tadhana...

wagas na pagkabigo

lintek na buhay to oo!

wala ka ng sex, sa trabaho pag nainis ka dapat in english ang delivery, pag weekend umay na umay ako sa gardenia tapos ano?! waley!

bad trip lang talaga ako kagabi sa anak ko. aminado naman ako -  i am not a good mother but i am trying. pero pakiramdama ko lang, sa akin lang naman, hindi ko naman deserving masuklian ng 89 to 81 na grade sa science subject d b? tapos uwi daw ako sa graduation.

grabe lang baket ung luha ko hindi tumitigil sa pagdaloy kagabi nung nakahiga ako. pag gising ko, ayun, echoserang froglet ang labas ko.

epic failure kse buhay ko. gusto ko lang hindi sila matulad sa amin. mahirap ba yun?

tuloy, kung ano anong masasakit na messages ang nasabi sa dakila kong house husband kagabi. ala lang...ala pa kc tong blog ko na to so walang humpay ko syang niratratan.

nung nabuntis ako ng dahil na rin sa kalandian naming dalawa, ang panganay ko ang naging bunga. emote ako non empre naman. papahuli ba aketch.

i told to myself -

if i fail as a person and as a daughter, i would never allow myself to fail as a mother and wife.

wapak! bigat di ba? parang linya sa movies. pero ganon talaga. kse daming kong dream-dreaman noon e. pag galing ka sa hirap di ba? idealist ka. kung ano ano tumatakbo sa isip mong makahulugang bagay na gagawin pag nagka pera. e na-jontis.

wagas sa pagkabigo ang mga dreamers. sino tong mga to? si mudra, si pudra, si ate, si kuya at mga wala ko pang malay na mga famangkin noon.

tapos ngayon. waaahhhhh. akala ko may anak akong valedictorian pag-graduate ng grade 6!

kainis, di man lang ako makapag red horse kse dito para i-celebrate ang lumbay ko.

sya, cge na. matutulog pa ako. 6am pa lang tumawag na sa skype si hubby. gusto daw akong makita habang may bingot. yan antok tuloy ako ngaun.